dinsdag 12 augustus 2008
Back to Delhi
Opnieuw een reis naar de hel van India. Wat zien we er tegenop! We zijn dan ook verbaasd dat we zo gemakkelijk en voor een goede prijs een taxi richting het centrum bemachtigen. In de taxi ben ik nog meer verbaasd over mijn gevoelens. Terwijl een briesje vrolijk door de haren waait observeren we glimlachend de Indische chaos. Straatventers verkopen het ondenkbare, taxichauffeurs discusieren over prijzen, kapsalons op straat, winkels zijn volgestouwd, koeien blokkeren het verkeer, bedelaars steken hun hand door de ruit van de taxi. Oorverdovend getoeter, doordringende geuren en felle kleuren prikkelen je zintuigen. Angstaanjagende kasjmiri's, grappige punjabi's, sikh's met opgerolde baarden en snorren, heilige sadu's met dreadlocks en een geschilderd gezicht. In Delhi vind je hen allemaal. Vrouwen in kleurrijke sari's kleuren het straatbeeld. Plots weet ik het. Ik hou van dit land met al zijn extremen. India ontroert je, maakt je aan het lachen, grijpt je bij de keel en degouteert je. Als je hier rondreist zit je ongetwijfeld op een emotionele rollercoaster maar het laat je nooit meer los.
Ondertussen blikken wij terug op een geslaagde reis. Met gemengde gevoelens keren we terug. We zijn verdrietig dat het einde nabij is maar we kijken er naar uit om familie en vrienden terug te zien! Op 13 augustus zetten we terug voet aan land in Belgie......
Tot gauw
Zuid Afrika
Na een fantastische rondreis zjn we terug in Noordhoek. We zien hoe het guesthouse van Bram en Margaux een pareltje wordt. We besluiten het einde van de reis en het afscheid van onze vrienden op een gepaste manier te vieren. Na een heerlijke, Afrikaanse maaltijd gooien we onze beentjes los in de kaapse uitgaansbuurt. Geen hindipop met bijhorende 
moves, geen chinese klaagzangen of oostaziatische karaoke. Voor het eerst sinds lang horen we bekende deuntjes en het werkt aanstekelijk.
Op onze laatste dag in het Afrikaanse continent brengen we een bezoekje aan kaap de goede hoop. Vanop afstand zien we walvissen in het woeste water van de kaap.
Het is goed geweest.
moves, geen chinese klaagzangen of oostaziatische karaoke. Voor het eerst sinds lang horen we bekende deuntjes en het werkt aanstekelijk.
Op onze laatste dag in het Afrikaanse continent brengen we een bezoekje aan kaap de goede hoop. Vanop afstand zien we walvissen in het woeste water van de kaap.
Het is goed geweest.De Kalahari
We bereiken de wereldberoemde kalahari waar 'the gods must be crazy'. Tot voor kort was het de thuis van de san, bosjesmannen die met hun tong klikken en 30.000 jaar dit gebied bevolkten. Het landschap bestaat uit struiken en open grasland waarop het wild vredig graast. Deze keer zijn we vastbesloten 1 van de vele leeuwen te spotten . We staan zelfs voor zonsopgang op. Tewijl de zon stilletjes aan de horizon verschijnt snorren we met sjaakie door de savanne. Een leeuw krijgen we niet te zien. Wel worden we betoverd door het ontwaken van de Kalahari. De oc
htendzon werpt een gouden gloed op het gras. De warme kleur verdrijft langzaam maar zeker de kilte van de nacht.
De san werden verdreven uit het gebied. Ze leven nu aan de rand van het reservaat. Via verschillende projecten proberen ze hun rijke geschiedenis en kennis te bewaren. Het was dan ook fijn om tussen deze mensen te logeren.
htendzon werpt een gouden gloed op het gras. De warme kleur verdrijft langzaam maar zeker de kilte van de nacht.
De san werden verdreven uit het gebied. Ze leven nu aan de rand van het reservaat. Via verschillende projecten proberen ze hun rijke geschiedenis en kennis te bewaren. Het was dan ook fijn om tussen deze mensen te logeren.Okavango, planet baobab, de zoutmeren
Met een houten kano varen we (veel te kort) tussen het riet van de okavango delta. Een wandeling in de delta brengt ons bij een poel vol nijlpaarden die we geamuseerd observeren. Briesend en brommend duiken ze onder om daarna weer met hun oren boven het wateroppervlak te dobberen. Na een ontspannend verblijf tussen de giganten van planet baobab reizen we door de zoutmeren. We ervaren fata morgana's en andere vreemde weerspiegelingen op het zoutoppervlak. We trotseren de hitte en lunchen in de witte leegte. Het is een bizar, surealistisch en mooi niemandsland. De rit door de droge meren brengt ons naar kubu island, Een baobab oase in de zoutvlakte. Daar gekomen maant een 
dame ons tot stilstand aan. Ze heeft een kapsel waarvoor je ieder morgen je vingers in het stopcontact moet steken. Ons gegrinnik stopt wanneer ze ons duidelijk maakt dat we haar een som twv 50 euro moeten betalen voor het betreden van het eiland. Dat is de toegangsprijs zeg maar. We starten een discussie maar als de dame opgewassen is tegen electriciteit, is ze dat ook tegen ons. We weigeren te betalen en poetsen de plaat.Botswana
Onze eerste bestemming in Botswana is het Moremi Nationaal park. Een wildpark met een uitdagend 4X4 parcours waar Daan zijn rijvaardigheid kan bewijzen. Anders dan in Namibie zijn er weinig of geen faciliteiten in Botswana. Je kunt kamperen in de parken maar er is geen omheining die de beesten op afstand houdt. Je slaapt dus in het hartje van de wildernis 
waar je verzekerd bent van nachtelijk bezoek! Uitkijkend naar dit avontuur beginnen we aan het bereiden van een heerlijke lasagne. Als we tijd genoeg hebben wordt het eten in de potjie gekookt. Dat is een loodzware, gietijzeren pot die je boven het kampvuur plaatst. Als je kooltjes op het deksel legt, heb je een oven waar je heerlijke schotels in kunt maken. Omdat de voorbereidingen van de maaltijd wat langer duren dan verwacht, is de duisternis ingevallen wanneer de pot het vuur op kan. We schenken een aperitiefje in en nemen gezellig plaats rond het vuur alias fornuis. Er komt een heerlijke geur uit de potjie en dat blijft niet onopgemerkt. Even later worden we opgeschrikt door geritsel in de struiken. In een mum van tijd veren we recht en screnen we de struiken met de zaklantaarn. We zien niet veel in het bedreigende duister van de Afrikaanse nacht. Het geritsel heeft onze rust verstoort en het valt op dat er niemand durft plaatsnemen naast de lasagne. Het ritselen blijft, we worden duidelijk in de gaten gehouden. Wanneer we de fluoricerende ogen ontdekken die ons gretig gadeslaan worden we zenuwachtig. W
at is het? Is het gevaarlijk? Wat moeten we doen? Veel vragen maar geen antwoorden.... Als Wannes en Daan een glimp opvangen van een zwarte pluimstaart zijn we opgelucht. Het zijn geen hyena's. We maken ons vrolijk als we zien dat de 1 een houtblok en de ander een schop in de hand heeft. Alsof dat de dieren afschrikt. Enkele tellen later waagt de lefgozer zicht uit de struiken. Een zwarte, kniehoge sluwert met een lengte van 1 m stevent recht op onze vuilbak af. H
ij doet zich tegoed aan onze etensresten en schuwt onze aanwezigheid niet. Genietend van de hoorn des overvloeds nodigt hij zijn vriend uit. Met zijn tweeen maken ze onze kampsite onveilig. Wanneer we info inwinnen over onze ongewenste bezoeker kruipt de schrik er goed in. Het blijkt om een honeybadger te gaan. Een vechtlustige en aggressieve das van het gevaarlijke soort, hij wordt slechts zelden gespot. Later horen we dat zelfs een leeuw bang is van hem. Ontstemd door de info durft niemand (ondanks de honger) in de buurt van de lasagne komen waar de badger natuurlijk ook op uit is. We rapen onze moed samen, grijpen het eten en verorberen de maaltijd binnen 4 muren. Na het avondmaal kruipen we onder de wol om aan het nachtelijk gevaar te ontsnappen. Luisterend naar de allesoverheersende safari symfonieen vallen we verbazend snel in slaap. Plotsklaps schrikken we wakker van knorrend, brommend en brullend wild op een boogscheut van de tent. Terwijl Daan en lieve hoog en droog in hun daktent resideren, bivakeren wij op de grond. Slecht een tentzeil gescheiden van de nachtelijke rovers. Een schobbejak komt tegen onze tent aanschurken, op 10 cm van ons hoofd. We houden beiden onze adem in. 'Wat is het?' Vraag ik Wannes. 'Ik weet het niet' fluistert hij terug. Gespannen luisteren we naar de geluiden die angstwekkend dichtbij zijn. En dan horen we ze..... Al stampvoetend lijkt het alsof er een heel leger in aantocht is. Wannes hoort ze lachen en krijsen. De hyena's marcheren voorbij. 
Ondanks de spannende gebeurtenissen hebben we goed geslapen. We onderzoeken de sporen van de nachtelijke bezoekers. We concluderen dat er inderdaad hyena's passeerden en dat een warthog (wild zwijn met slagtanden) tegen de tent schuurde. Hoewel we meenden gebrul te horen waren er van leeuwesporen geen sprake.
Na een stevig ontbijt trekken we (4 voor de prijs van 2) het park in. Lieve en ik zitten op het dak vanwaar we een zalig overzicht hebben. Wanneer we de gedachte van de gevaarlijke leeuw die de weerloze toeristen oppeuzelt niet uit het hoofd krijgen, kruipen we terug in de jeep. Grote kuddes olifanten, giraffen, zebra's, apen, springbokken, kudu's, nijlpaarden, roofvogels,... we zien het allemaal. Leeuwen, luipaarden en hyena's houden zich overdag voor ons verborgen.
waar je verzekerd bent van nachtelijk bezoek! Uitkijkend naar dit avontuur beginnen we aan het bereiden van een heerlijke lasagne. Als we tijd genoeg hebben wordt het eten in de potjie gekookt. Dat is een loodzware, gietijzeren pot die je boven het kampvuur plaatst. Als je kooltjes op het deksel legt, heb je een oven waar je heerlijke schotels in kunt maken. Omdat de voorbereidingen van de maaltijd wat langer duren dan verwacht, is de duisternis ingevallen wanneer de pot het vuur op kan. We schenken een aperitiefje in en nemen gezellig plaats rond het vuur alias fornuis. Er komt een heerlijke geur uit de potjie en dat blijft niet onopgemerkt. Even later worden we opgeschrikt door geritsel in de struiken. In een mum van tijd veren we recht en screnen we de struiken met de zaklantaarn. We zien niet veel in het bedreigende duister van de Afrikaanse nacht. Het geritsel heeft onze rust verstoort en het valt op dat er niemand durft plaatsnemen naast de lasagne. Het ritselen blijft, we worden duidelijk in de gaten gehouden. Wanneer we de fluoricerende ogen ontdekken die ons gretig gadeslaan worden we zenuwachtig. W
at is het? Is het gevaarlijk? Wat moeten we doen? Veel vragen maar geen antwoorden.... Als Wannes en Daan een glimp opvangen van een zwarte pluimstaart zijn we opgelucht. Het zijn geen hyena's. We maken ons vrolijk als we zien dat de 1 een houtblok en de ander een schop in de hand heeft. Alsof dat de dieren afschrikt. Enkele tellen later waagt de lefgozer zicht uit de struiken. Een zwarte, kniehoge sluwert met een lengte van 1 m stevent recht op onze vuilbak af. H
ij doet zich tegoed aan onze etensresten en schuwt onze aanwezigheid niet. Genietend van de hoorn des overvloeds nodigt hij zijn vriend uit. Met zijn tweeen maken ze onze kampsite onveilig. Wanneer we info inwinnen over onze ongewenste bezoeker kruipt de schrik er goed in. Het blijkt om een honeybadger te gaan. Een vechtlustige en aggressieve das van het gevaarlijke soort, hij wordt slechts zelden gespot. Later horen we dat zelfs een leeuw bang is van hem. Ontstemd door de info durft niemand (ondanks de honger) in de buurt van de lasagne komen waar de badger natuurlijk ook op uit is. We rapen onze moed samen, grijpen het eten en verorberen de maaltijd binnen 4 muren. Na het avondmaal kruipen we onder de wol om aan het nachtelijk gevaar te ontsnappen. Luisterend naar de allesoverheersende safari symfonieen vallen we verbazend snel in slaap. Plotsklaps schrikken we wakker van knorrend, brommend en brullend wild op een boogscheut van de tent. Terwijl Daan en lieve hoog en droog in hun daktent resideren, bivakeren wij op de grond. Slecht een tentzeil gescheiden van de nachtelijke rovers. Een schobbejak komt tegen onze tent aanschurken, op 10 cm van ons hoofd. We houden beiden onze adem in. 'Wat is het?' Vraag ik Wannes. 'Ik weet het niet' fluistert hij terug. Gespannen luisteren we naar de geluiden die angstwekkend dichtbij zijn. En dan horen we ze..... Al stampvoetend lijkt het alsof er een heel leger in aantocht is. Wannes hoort ze lachen en krijsen. De hyena's marcheren voorbij. 
Ondanks de spannende gebeurtenissen hebben we goed geslapen. We onderzoeken de sporen van de nachtelijke bezoekers. We concluderen dat er inderdaad hyena's passeerden en dat een warthog (wild zwijn met slagtanden) tegen de tent schuurde. Hoewel we meenden gebrul te horen waren er van leeuwesporen geen sprake.
Na een stevig ontbijt trekken we (4 voor de prijs van 2) het park in. Lieve en ik zitten op het dak vanwaar we een zalig overzicht hebben. Wanneer we de gedachte van de gevaarlijke leeuw die de weerloze toeristen oppeuzelt niet uit het hoofd krijgen, kruipen we terug in de jeep. Grote kuddes olifanten, giraffen, zebra's, apen, springbokken, kudu's, nijlpaarden, roofvogels,... we zien het allemaal. Leeuwen, luipaarden en hyena's houden zich overdag voor ons verborgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
