We trekken weg van de westerse beschaving en voorzieningen en we reizen nog dichter naar de Tibetaanse grens. Eens op de bus beginnen we onmiddellijk aan de helse klim. We gaan van 3500 naar 6000m. Het sneeuwt maar alles lijkt onder controle. De bus begeeft zich met een behoorlijke snelheid over de slingerende paden langs diepe ravijnen. Het begint harder te sneeuwen en noodweer steekt de kop op. De sneeuwkettingen worden opgelegd want je ziet enkel nog wit om je heen dus ook op het rijvlak. Het wegdek is spiegelglad en je ziet geen hand voor je ogen. Ondanks het noodweer rijdt de bus verder zonder de snelheid aan te passen. Althans voor even......
Voor we weten wat er gebeurt hangt de bus vol met zwarte rook. De chauffeur en enkele passagiers beginnen te schreeuwen. Er ontstaat paniek. Iedereen moet zo snel mogelijk de bus verlaten. Zo snel het gaat rent iedereen weg van de bus de sneeuw in. Zwarte rook komt overal uit het vehicle vandaan. Eens de ergste rookpluimen verdwijnen wordt de bus uit elkaar gehaald. Wanneer het gevaar van de vriesdood reeler wordt dan de verstikking nemen de passagiers 1 voor 1 terug plaats in de bus.. Enkele uren sleutelwerk en een aanrijding verder lijkt de bus klaar voor verderzetting van de rit. Na 5 minuten ontwikkelen zich opnieuw rookwolken. Dit maal is de rook wit. Deze zal minder gevaarlijk zijn want alsof er niks aan de hand is blijft de bus rijden... We halen opgelucht adem als we met menig uur vertraging veilig onze bestemming bereiken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten