Lombok

We gaan nog maar eens het water over. Dit keer varen we richting Lombok. Omdat we niet genoeg krijgen van vulkanen boeken we een trekking: de beklimming van de Rinjani, een 3730m hoge vulkaan. Het is een vrij zware tocht die je enkel kan maken met een gids en dragers. Zij zorgen voor tenten om te overnachten en koken op het kampvuur. Dit lijkt allemaal heel romantisch ware het niet dat we verrrast werden door bakken regen. Omdat het droogseizoen is, was niemand op de buien voorzien. Stortregen en een gure wind op 2000m. Daar stonden we dan klappertandend in ons doorweekte kleren. Klaar om te verzuipen in onze eigen schoenen. De hele inhoud van onze rugzak was doorweekt. Geen plekje op onze reservekledij was droog gebleven. Tot overmaat van ramp had alle slaapgerei aan de plensbui blootgestaan. Onze slaapzak leek op een goed absorberende maar ijskoude spons. Afzien. Volledig onderkoeld op de harde vloer waren we ons bewust van iedere wegtikkende minuut, verlangend naar een straaltje zon en een tikkeltje warmte. Om 2 u 's nachts werden we gewekt door de gids. We doken opnieuw in onze kletsnatte kleren en schoenen en begonnen rillend van de kou aan de tocht naar de top in volledige duisternis. Onze trekkingsgenoten die er een handje van weg hadden om te klagen tot ze groen zagen, hielden de tocht al snel voor bekeken wegens te zwaar. Onze gids die zijn handen vol had aan de klagende noorderburen wees ons de weg naar de top: You go straight on!!! Daar stonden we dan op een rots op 2500 m hoogte zonder gids, omringt door een volledige duisternis. Leve de hoofdlampjes. Deze werden spontaan uitgeroepen tot topgadgets van de reis. De klim was knap lastig en af te raden voor mensen met hoogtevrees! Het was prachtig om de zon te zien opkomen van achter de bergen, om te zien hoe het licht alle kleuren van de regenboog aannam en hoe het hele landschap hierdoor veranderde. Eens het licht was, verscheen onze gids aan de horizon. Hij kwam ons ons begeleiden op de laatste klim... Hij had ons gewaarschuwd.... Daar lag hij dan, de top van de Rinjani. Groots, oppermachtig maar bovenal onbereikbaar. De laatste kilometer liep steil omhoog. Een pad vol losliggende stenen. Gekkenwerk. Maar we waren vastbesloten: we zouden de top bereiken. Na 20 keer doodgaan heb ik op handen en voeten de top bereikt, apetrots. De top is de absolute kers op de taart. Je ziet 7 verschillende eilanden, je hebt een subliem uitzicht over het meer in de krater en je hebt inkijk in 2 andere vulkaankraters. Er zijn geen supperlatieven genoeg om te beschrijven wat je dan voelt en ziet. We voelden ons herboren en de afdaling verliep vlot. 7u duurde deze loodzware trek. Terug in het kamp kregen we te horen dat er een ander 4u durende tocht op het programma stond. Al mijn krachten waren verspeeld maar op automatische piloot bereikte ik het meer. Daar konden we genieten en relaxen in de hot springs. Genieten is hier niet helemaal het juiste woord want die springs waren zo hot dat je het gevoel kreeg levend gekookt te worden. Na een overheerlijke maaltijd kropen we helemaal uitgeput onder de wol. Nu was onze slaapzak wel droog en we sliepen nog voor onze ogen dicht waren. De laatste dag profiteren we van het stralende zonnetje. We zijn goed uitgerust en genieten van ieder moment hoewel het moeite kost om de benen op het heffen. Er staat een laatste klim en een lange afdaling op het programma. Het is super om in 1 dag door al die verschillende vegetatiezones te wandelen. Voldaan, maar met helse pijnen in iedere vezel van ons lichaam bereiken we de finish. Op naar het welverdiende luilekkerland.