The loop, a road less travelled

We zijn helemaal in de ban van Laos. Het bevalt ons hier zo goed dat we besluiten voor het woeste avontuur te kiezen. In het wondermooie karstgebergte huizen veel grotten, rivieren, lagunes en authentieke bergdorpen. De regio is moeilijk te bereiken door de staat van de wegen en moeilijk te bereizen door gebrek aan accomodatie. Met een gloednieuwe 'moterbike' trekken we erop uit. Wat een tocht!!!! De eerste avond overnachten we bij supervriendelijke tabaksboeren. 3 generaties onder 1 dak. Opa is duidelijk de baas in huis, de kinderen observeren de 'aliens' vanop een veilige afstand. Teveel oogcontact doet hen wegkruipen in moeders rokken. De conversaties lopen moeizaam, dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer ik dringend het toilet nodig heb. In alle talen probeer ik mijn noden kenbaar te maken. Wanneer dit niet het gewenste resultaat oplevert geef ik een imitatie ten beste. Met schaamrood op de wangen ga ik door de knieen en zeg 'psst'. Dat vinden ze wel grappig maar er komt geen schot in de zaak. Wanneer ik al ronddansend in de tabakschuur beland zie ik een glimlach verschijnen op opa's gezicht. Hij neemt me mee naar de rand van het dorp waar ik net op tijd de toiletten vind. Na een ijskoude nacht worden we veel te vroeg wakker gekakeld. We worden overladen met sticky rice en eieren. De gewoonte gebied ons 2 glazen lao lao (rijstwhiskey) te drinken om de slechte geesten te verdrijven. Licht in het hoofd en met een zware maag bereiken we om 7u s morgens de grot. Het is goed koud dus hebben we al onze kleren boven elkaar aan. Een dorpsbewoner neemt ons (met de boot) mee in de grot. 14 Km varen we door een immense grot. Het is best indrukwekkend, allez dat denken we toch want het is vooral donker. Onze zaklamp reikt niet eens tot het plafond. Terug op pad vriezen we bijna van onze brommer omdat we hoog in de bergen zitten. De gure wind is ijskoud en kent geen genade. Door de slechte wegcondities leggen we slechts 20km per uur af. Het uitzicht is onbetaalbaar en maakt veel goed. Onderweg zien we de meest bizarre maaltijden. Ingewanden drijven in onze noodlesoep. Dan reist nog de vraag van welk dier ze zijn. Kippepoten en ratten hangen op stokjes gespiest boven de barbecue... Hond en kikker zijn andere regionale specialiteiten. Mijn dieet bestaat voornamelijk uit sticky rice. Wannes gaat er prat op dat hij alle ondefinieerbare stukken vlees zonder veel problemen naar binnen werkt. t Zal wel eetbaar zijn.... s Avonds worden we opnieuw ondergedompeld in de Lao lao die we niet kunnen weigeren.... Als een volleerde motorcrosser stuurt Wannes de brommer over de moeilijkste hindernissen. Zijn zelfvertrouwen stijgt rechtevenredig met zijn snelheid. Na 4 dagen zonder douche zijn we 2 stinkende stofmonsters. We besluiten ons te verfrissen in een hemelse smaragdgroene lagune. Locals komen er niet omdat ze geloven dat er boze geesten dwalen. Met de lagune komen ook de boze geesten in zicht. Waar de echte Everts de steen had kunnen ontwijken was dit niet voor Wannes het geval. Wij zijn ongedeerd maar de brommer moet het bekopen. Een platte band in de middle of nowhere. Merde! Op slag zijn we niet meer geinteresseerd in een frisse duik. Er zit niks anders op dan naar de dichtsbijzijnde straat te wandelen. Al na enkele kilometers bereiken we een huis. De mensen zijn maar wat bereid om ons te helpen. In nog geen 10 minuten is de band gefikst. We reppen ons naar de dichtsbijzijnde 'buddha cave'. We brengen er een offer, worden er gezegend en ontvangen een geluksbandje. Het werkt! Onze band houdt stand. Moe, vuil, stijf, stinkend maar ongeloofelijk voldaan bereiken we het eindpunt (zo'n 550 km....).