Het relaxte eilandleven laten we achter ons. Het harde werk kan weer beginnen. Onze volgende bestemming kunnen we niet bereiken per bus of trein. We zijn genoodzaakt een taxi te nemen. Ondertussen kennen we de taxichauffeurs en om onszelf een ripp off te besparen boeken we een ticket via een reisbureau. Een gehavende taxi komt ons mooi op tijd halen. Bij een volgend guesthouse laden we nog twee buitenlanders op. De afstandse toyota, gebouwd voor de wereld van Pol Pot hoorde zit nu afgeladen vol. Samen betalen we 20$. Het equivalent van een Cambodjaans maandloon, een fortuin zeg maar. Na enkele minuten houden we halt. De taxichauffeur eist nog 10$ voor een onmiddellijk vertrek. Een sluwe man met het gezicht van een wezel komt zich met de situatie bemoeien. Het is simpel: We betalen 10$ of we wachten tot er 7 mensen in de taxi zitten. 7 Mensen? We worden nu al samengedrukt! Een urenlange discussie volgt maar de wezel laat zich niet vermurwen. Een hele tijd later verschijnt een dame van Khmer origine ten tonele. We persen ons in de auto en begeven ons op pad. De kleine weggetjes lijken niks op de grote baan naar Kampot. Wanneer de taxi halt houdt begint een alarmbelletje te rinkelen. Hier moet nog volk bij. Vol spanning wachten we af. Op Zijn dooie gemak komt een man aangewaggeld. Hij lijkt klaar om de wereldtitel sumoworstelen te bemachtigen. Waar moet die nog zitten? Geen nood. De chauffeur neemt plaats op de versnellingspook, plakt zijn gezicht tegen de achteruitkijkspiegel en laat sumo op de chauffeurszeltel zitten. We vragen ons de hele weg af wie nu eigenlijk de pedalen bediend. Al na de vierde bocht slapen mijn billen, heb ik een pijnlijk achterwerk en een stijve rug. Ondanks de ongemakken vangen we glimpem op van het pittoreske Camodja. We kunnen niet wachten om het platteland te verkennen. Ver weg van de stedelijke arrogantie......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten